Home

Jullie houden op dit weblog zeker nog verhalen en foto's vanuit Zuid-Afrika van ons tegoed, over Agape, over andere projecten in de regio die we hebben bezocht, maar ook laten we graag nog iets zien van de wonderschone Drakensbergen. Ook houden we jullie op de hoogte van het lot van baby Andiswa (zie vorig verhaal), waar het nu helaas niet goed mee gaat. Volgens een recent bericht van project manager Tessa ligt zij nu al een week in het ziekenhuis en lijkt het risico heel groot dat ze HIV-besmet is. De testresultaten volgen binnenkort...

Voor deze fotoreeks zijn niet veel woorden nodig. Kijk en geniet van een hele reeks portretten van veel van de Agape-kids, op de zeldzame momenten dat ze stil zitten of liggen! De namen staan er zoveel mogelijk bij, zoveel mogelijk ook juist gespeld, al weten we van een enkele dame de naam niet meer... Wie van de oud-vrijwilligers vult aan?

1. Siabonga
2. Blessing
3. Owami
4. Apiwhe
5. Snegugu
6. Sizo
7. Mthobisi en Sizo
8. Nasisi
9. Amanda en Lungelo, de mond van Siphiwe in het midden :)
10. Ngcebo (gc spreekt u als een klikje!)
11. Pretty
12. Zakhele
13. Nomahlubi (hl spreekt u uit als g)
14. eh...dinges?
15. Lucia
16. Thando
17. Boy
18. Lungile
19. Nog eens Nasisi
20. Nog eens Ngcebo
21. Olwethu
22. Zimkhitha
23. Andile
24. Nog eens Lucia
25. Sbonga

Arjette schrijft:

Terug op Nederlandse bodem, maar ook eigenlijk niet. Ik heb namelijk nog niet het gevoel dat ik ben geland, ook al was dat alweer dinsdagochtend. Ik ben met mijn gedachte nog 12000 km verderop. Misschien heb ik nu pas de cultuurschok, omdat  ik nu alles wat we hebben gezien aan het overdenken ben.

Hier is ze dan: Andiswha. De jongste bewoonster van Agape, nog geen vier weken oud en vorige week gearriveerd. In het vorige verhaal schreef ik al dat ze zou komen en dat haar oudere zussen Thando (9) en Mbali (5) weer terug zijn op Agape, na het overlijden van hun moeder. Tenminste een van de meisjes blijkt ook nog te zijn mishandeld en misbruikt. En hun moeder heeft kortom twee weken voor haar dood aan AIDS nog hun kleine zusje Andiswha gebaard. Of zij hiermee een geinfecteerde baby is, zal later moeten blijken...

Ze heeft in haar gezicht iets weg van Oprah Winfrey. Al is dit gezicht vertrokken van pijn en koorts. Zwetend en hijgend ligt deze 27-jarige vrouw in een ziekenhuisbed, alleen op een kamertje, zichtbaar vechtend voor haar leven. Ze heeft een immens dikke buik, omdat ze al drie weken niet naar de WC heeft kunnen gaan door de constipatie.

Ze zou zo graag haar 9-jarige zoontje verder zien opgroeien, maar het einde lijkt nabij voor de 'Queen of the Dream Centre', zoals haar bijnaam luidt, onder mede-patienten en vrijwilligers van dit Dream Centre, een ziekenhuis in Pinetown waar AIDS-patienten worden verpleegd en zoveel mogelijk worden behandeld. Waar de helft van de patienten na een tijdje weer enigszins opgelapt naar huis kan, waar dat ook mag zijn. En waar de andere helft van de gasten komt er uiteindelijk te overlijden, vaak nadat ze er hersenaandoeningen, volledige doof- of blindheid of ernstige huidkanker hebben bijgekregen.

Joris schrijft:

Daar zijn we weer, na een ontspannende wandeling vanaf Agape, in dik 25 graden, heuveltje op, heuveltje af, om bij de dichtstbijzijnde internetverbinding te komen. Zodat we jullie van de beloofde 'meer foto's' kunnen voorzien en natuurlijk om meer verhalen te vertellen. Vooral over wat we op en rond Agape meemaken, enkele foto's hieronder van een tripje naar Durban, een krokodillen- en slangenfarm en een Archeon-achtig Zulu-dorpje spreken voor zich.

Arjette schrijft:

Dertien kinderen rennen rond in het vrijwilligershuis waar we verblijven. Als ze de bus uitsappen lijken ze geen zin te hebben om in ons zwembad te gaan zwemmen, maar dat is al snel weer over. Voor ik het weet is het een drukte van belang. Joris ligt in het zwembad en is voortdurend kids aan het splashen met veel gelach als gevolg. Een aantal kinderen zit film te kijken. Siphiwe komt met een boekje over een tweeling tijgers aanzetten en voor ik het weet zit ik aan vier kinderen voor te lezen in het gras. Straks is er taart, omdat een van de meisjes, Nasisi, vandaag jarig is. En dan moeten Jor en ik ze weer voor 1 uur in de bus krijgen om terug te gaan naar Agape.

Beeestjes, beeeeestjes... En we zagen ze heus niet alleen nadat we gedronken hadden. Sterker nog: tijdens onze ontspannende trip tussen het werk door naar het Hluweluwe wildreservaat, vanuit het plaatsje Mtubatuba (hoe verzinnen ze het toch!), kwamen we om zes uur 's morgens al onze eerste, nogal chagerijnige olifant tegen.

En hieronder zie je wat we nog meer ontmoetten tijdens een acht uur durende rit per jeep door het wildpark, en een dag eerder tijdens een boottocht nabij de St. Lucia Wetlands, gelegen zo'n 250 km. boven Durban. Let ook op de cheetas en hongerige lynxen uit de cheetahfarm. Ik zou ook zo gretig m'n tanden in een stuk zebra zetten! :)

Arjette schrijft:

Hier in Zuid-Afrika ben ik alle gevoel van tijd kwijt. We zijn er op het moment van schrijven nog geen week, maar het lijkt wel veel langer. Op Agape eet ik een boterham als ik trek krijg en dan blijkt het al een uurtje of half 2 te zijn. Geen horloge, schema of planning, want dat werkt toch niet. Dingen lopen altijd anders, En dat vind ik niet altijd makkelijk (want ik wil van alles doen), maar toch wel heerlijk.

Joris schrijft:

Jawel, we zijn maandag na een vlekkeloze vlucht via Londen en Johannesburg aangekomen in Waterfall. Opgepikt vanaf het vliegveld was het maandag even spullen droppen bij het lang niet verkeerde vrijwilligershuis met zwembad (zie foto's onder, wonen we met vijf dames en een heer, namelijk ik) en toen meteen door naar Agape om de eerste kinderen te begroeten. Er wonen er zo'n 45 in totaal, jongens en meisjes van 0 tot 20 jaar.

Ja, bij binnenkomst vraag je het je heel even af: "Ok, wat moet ik hier nu eigenlijk doen?" Maar voordat je daar ook maar over na kunt denken, voel je de eerste peuterhandjes al aan je broek sjorren met de volgende blik: "He jij daar grote meneer, til mij eens even op!" Doe je dat, dan ben je met de rest van de kleinsten wel even zoet, want allemaal hebben ze aandacht nodig, natuurlijk, liefst allemaal tegelijk.

Arjette schrijft:

Ook al vertrekken we pas zondag, eigenlijk ben ik de afgelopen dagen al in gedachte in Zuid-Afrika. De documentaire over het kindertehuis Agape
(zie wearetogether.org) die afgelopen woensdagavond op tv te zien was, heeft ons echt aan de buis gekluitsterd.
Zo leuk en fijn om een beeld te hebben van de plek waar we een maand gaan werken. Ik ben gelijk maar begonnen een aantal namen te onthouden, althans een poging daar toe, want 45 namen snel onthouden valt vast niet mee...

Ons vertrek naar Waterfall, Zuid-Afrika is de afgelopen weken waar ik ook was, sportschool, dansschool of werk, onderwerp van gesprek geweest. Het leuke vind ik dat een aantal mensen praat over kleinschalige vrijwiliigersprojecten en daar zo enthousiast over is. Het leeft bij veel meer mensen dan ik dacht.

Joris schrijft:

Terwijl het werken voor de centen onverminderd door gaat tot vlak voor vertrek (behalve dan vorige week, met een heerlijk weekend Londen), probeer je jezelf toch al zoveel mogelijk onder te dompelen in het aanstaande verblijf in het Agape Child Care Centre in Waterfall. Door de laatste boodschappen in de vorm van wat nieuwe kleding te regelen, naar de kapper te gaan en het belangrijkste: door zoveel mogelijk aan anderen te vertellen, ook aan u de lezer, wat Arjette en ik nu eigenlijk gaan doen.

Tijdens een belachelijk vroege ochtendnieuwsdienst bij TV West op maandagmorgen (I hate mondays), schiet het spontaan weer eens door je hoofd. "Verdomd! Over vier weken rond dit tijdstip landt een vliegtuig waar ik in zit in Johannesburg. Dan nog even doorvliegen naar Durban, waarna een maand vrijwilligerswerk met 45 kinderen van alle leeftijden begint. Een soms nog lastig te bevatten, maar erg mooi vooruitzicht.

Nog nooit gedaan, zulk intensief vrijwilligerswerk. Door de jaren heen wel eens aan gedacht om te doen, mede door verhalen van nichtjes die zulk werk in Ghana en India hebben verricht. En van een vriendin die enige tijd in een thuis voor gehandicapte kinderen in China verbleef. Maar zelf de stap nemen om zelf eens in zo'n project te stappen, het kwam er om diverse redenen niet van.

Arjette schrijft:

Nu ons vertrek naar Zuid-Afrika nog maar vijf weken ver weg is, denk ik terug aan het moment dat ik het idee kreeg om te gaan werken als vrijwilliger in Afrika. Dat is alweer tien jaar geleden, in mijn eindexamenjaar. Het zal een combinatie geweest zijn van klasgenoten die na hun examens gingen werken in het buitenland en brieven die mijn familie van ons toenmalige Foster Parents-kind uit Zimbabwe kreeg.

Het plan om me belangeloos in te zetten in Afrika greep me en heeft me nooit meer losgelaten. Op mijn achttiende ben ik me pas echt gaan beseffen dat ik geboren en opgegroeid ben in een welvarend land. Een land waar ik al vele mogelijkheden heb (gehad) om mijn toekomst zelf uit te stippelen. Nog belangrijker: dat ik me daar gelukkig mee mag prijzen, omdat dit lang niet voor iedereen op de wereld geldt.

Hallo daar! Van harte welkom op dit speciale Be More-weblog van Joris Rietbroek (28) en Arjette van der Mark (28) uit Leiden. Joris is freelance journalist en tekstschrijver voor onder meer Leidsch Dagblad, Omroep West, alternative.blog.nl en voor bedrijven. Arjette is administratief medewerkster bij een herstellingsoord in Noordwijk. Sinds september 2004 wonen wij samen in een plezierig appartement in het hart van Leiden.

Op zondag 30 maart vertrekken wij naar Durban, Zuid-Afrika, om een maand de handen uit de mouwen te steken in het Agape Child Care Centre. Al eind juli 2007 gaven wij ons op en boekten we de vliegtickets, nu zitten we amper vijf weken van ons vertrek af en worden de aangename spanning en het enthousiasme steeds groter.